نهالستان

توليد و عرضه انواع نهالهاي ايراني و خارجي

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم مهر 1389ساعت 8:47  توسط مهران قنبري  | 

نهال‌ها به سه شكل نهال ريشه عريان، نهال گلداني و نهال گوني پيچ، قابل تهيه است. نهال ريشه عريان را مي‌توان در پايان زمستان و يا آغاز بهار و پيش از بيدار شدن درخت از گوشه وكنار شهر تهيه كرد. هنگام تهيه، بهتر است به سالم بودن نهال توجه شود. شاخه، تنه و ريشه تازه، بايد سالم و مناسب باشد. گوده را بايد به اندازه كند كه ريشه‌ها در هم پيچ نخورد. هنگامي كه نهال را در گوده قرار مي‌دهيم، خاك را در آن مي‌ريزيم و با لگد فشار مي‌دهيم. سپس براي آبياري دور و بر گوده را حوضچه مي‌زنيم. نهال بايد به اندازه‌اي كه در نهالستان در خاك بوده است در گوده و در خاك قرار گيرد، نه بيشتر. اين نكته از روي رنگ بخش يقه گياه (ريشه تا ساقه) آشكار است.



نهال‌هاي گلداني

نهال‌هاي گلداني را در همه روزهاي سال مي‌توان انتقال داد و در محل مورد نظر كشت كرد. مشخص كردن وضع ريشه‌ها پيش از بيرون آوردن نهال از گلدان، كار مشكلي است. مي‌توان ظاهراً آن را وارسي كرد و اگر ريشه‌ها از سطح خاك دور و بر گلدان و سوراخ‌‌هاي زهكش زير گلدان بيرون زده باشد، از انتخاب چنين گلداني خودداري كرد.

ژرفاي گوده ال يا گوده ه را دو برابر قطر دهانه گلدان مي‌كنند. لازم است كه به خاك، كمي افزوده شود، زيرا نهال‌هاي گلداني از حساسيت بيشتر برخوردارند و بايد در عمليات كاشت و مواد غذايي مورد نظر دقت كرد.

هنگام بيرون آوردن نهال از گلدان ريشه‌هاي زيادي پيچ خورده و آسيب ديده را مي‌برند و ريشه‌هايي را كه در هم شده، به آهستگي از هم دور مي‌كنند. گياه را اندكي بالاتر از آنچه در گلدان بود، در گوده قرار مي‌دهند. اگر گوده را ژرف‌تر بكنند، كمي خاك و كود كف آن مي‌ريزند و با لگد، مستقر و استوار مي‌كنند. بهتر است گوده را پيشتر آبياري كرد و گذاشت آب آن، زهكش شده و جذب شود، پس از اين كه نهال را داخل گوده مي‌گذارند، دور و بر آن را با خاك و كود پر كرده و آبياري مي‌كنند.



نهال‌هاي گوني‌پيچ

برخي از نهال درخت و درختچه‌ها را هنگامي كه از زمين نهالستان براي انتقال بيرون مي‌آورند، به سبب حساسيتي كه دارد و احتمال خشك شدن آن‌ها در فاصله بيرون آوردن از نهالستان و كشت، هنگام كندن از بستر خزانه، نهال را همراه با خاك آن بيرون مي‌آورند و ريشه‌ها را بدون آسيب ديدن با توپي خاك، درون گوني پيچيده و محكم با نخ مي‌بندند. براي جلوگيري از خشك شدن، درون گوني، كمي آب مي‌پاشند. گوده ‌ه‌اي را كه براي اين گونه نهال‌ها در نظر مي‌گيرند، نبايد به اندازه‌اي عمق داشته باشد كه از ارتفاع توپي خاك دور و بر نهال بيشتر باشد.

بايد نهال را نزديك به پنج سانتيمتر بالاتر از اندازه طبيعي آن كاشت. پهناي دهانه گوده بهتر است دو برابر توپي خاك دور و بر نهال و عمق آن كمي كمتر از ارتفاع توپي باشد.

هنگامي كه گودي را كندند، كمي خاك خوب مخلوط با كود مي‌ريزند. سپس نهال را داخل گوده گذاشته و دور و بر آن را با خاك مناسب و كوددار پر كرده و خوضچه دور نهال را آبياري مي‌كنند.



ويژگي

ويژگي يك نهال خوب، ريشه فراوان است و نيز ساقه مستقيم و بي‌انشعاب، تاج طبيعي، پوسته شاداب و آبدار.

در نهال‌هايي كه هميشه سبز هستند، رنگ برگ‌ها سبز تيره يكدست است. همچنين هيچ پژمردگي در برگ ديده نمي‌شود. ريشه نهال بايد شادابي و رطوبت داشته باشد و بريدگي و شكستگي آن بسيار كم باشد. بايد توجه داشت كه اعضاي گوناگون نهال از زخم و وجود حشرات و بيماري به دور باشد.
+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم مهر 1389ساعت 14:12  توسط مهران قنبري  | 

 این قسمت آموزش و نحوه مراقبت و پرورش انواع گل را ارائه می نمائیم ، مطمئنا برای کامل تر شدن این مقاله نیاز به زمان داریم !!

پرورش: سرخس

 

سرخس

Fougeres

نام انگليسي سرخس Fern (فرن) و نام فرانسه آن Fougere (فوژر)مي باشد و گياهي از خانواده سرخس ها يا پلي پودياسه Palypodiacees   است .

بهترين نوع سرخس Fougere كه در داخل منزل استقامت خوبي دارد Nephralepis  enaltata   مي باشد .

اين نوع سرخس  Fougere داراي ساقه كوتاهي است كه پوشيده از فلسهاي قهوه اي نازك است .

طول برگهاي مركب آن در حدود 90 سانتيمتر است و در اغلب گل فروشيها به فروش مي رسد

 

 انواع ديگري از سرخس Fougere مانند پر سياوش Adiantum   كه در ايران وجود دارد به رطوبت بسيار نياز داشته و بايد در تراريوم نگاهداري گردد .

همچنين سرخس Asplenium  كه داراي برگهاي پهن است در گلخانه ها نگاهداري مي شود ولي سرخس معمولي كه در ابتدا نام آن برده شد به خشكي هواي منزل نسبتأ سازگار است .

بطور كلي كليه سرخس ها به استثناي تعداد كمي از آنها با وجودي كه در شرايط مطبوع گلخانه عمل مي آيند مي توانند براي مدت كوتاهي در هواي خشك اطاق مقاومت كنند و بمحض اينكه در يك محيط گرم و مرطوب قرار گرفتند برگهاي جوان ، لطيف و شكننده بر روي بوته آنها ظاهر ميشود و اين برگهاي جوان را نمي توان در محيط خشك نگهداري كرد و اصولا سرخس ها را براي مدت طولاني نمي توان در هواي گرم و خشك نگاهداري كرد .

براي آنكه بتوان در پرورش سرخس  Fougere در خانه موفق بود بايستي به نكاتي توجه داشت .

اولين اقدام ، انتخاب نوعي از سرخس  Fougere  است كه با شرايط منزل وفق دهد .

 انواع  N . exaltata و Peteris  و Plyllis  و بعضي انواع ديگر براي نگهداري در منزل مناسبند .

سرخس ها در موطن اصلي خود در زير درختان جنگلي كه داراي نور غير مستقيم ، رطوبت جو و خاك مرطوب است عمل مي آيند .

 بايد همين شرايط را در خانه براي پرورش آنها فراهم ساخت .

بنابراين با انداختن يك كركره جلوي پنجره از تابش نور شديد آفتاب جلوگيري مي شود .

خاك گلدان سرخس Fougere بايد هميشه مرطوب باشد نه اشباع از رطوبت و يا به زبان ديگر نبايد غرقاب شود .

باين جهت 2 تا 3  سانتيمتر شن درشت بايد در ته گلدان بريزند و هيچ وقت ته گلدان نبايد در آب قرار گيرد .

 مي توان در داخل طشتكي كه گلدان در آن قرار مي گيرد 2 سانتيمتر سنگريزه ريخت و گلدان را روي آن قرار داد تا آب زير گلدان جمع نشود .

 اگر بخواهيم رطوبت محيطي را در منزل فراهم كنيم بايد سرخس Fougere را در گلدان سفالي بكاريم و اين گلدان سفالي را در داخل گلدان پلاستيكي قرار دهيم به شرطي كه قطر گلدان پلاستيكي 5 سانتيمتر زيادتر از گلدان گلي باشد و بين دو جدار را با تورب پر كنيم و اين لايه تورب بايد هميشه مرطوب باشد .

تعويض گلدان سرخس Fougere خيلي دير به دير انجام مي شود .

در موقع جابجا كردن كه اغلب در بهار انجام مي شود بايد قطر گلدان جديد حدود يك سانتيمتر تا يك و نيم سانتيمتر بزرگتر از گلدان قبلي باشد نه زيادتر .

 دليل اين موضوع اين است كه ريشه هاي سرخس Fougere بطئي الرشد است و مقدار خاكي كه ريشه در آن موجود نيست زود ترش مي شود .

اگر گلدان بزرگي انتخاب كنيم به اميد اينكه گياه رشد بيشتري كند ، اشتباه است بلكه بر عكس  گياه زود از بين مي رود .

سرخس ها به محل نسبتأ خنكي احتياج دارند .

تغيير درجه حرارت و تغيير جاي گلدان باعث صدمه گياه ميگردد .

حد اقل درجه حرارت براي سرخس هاي معمولي 10 ـ 13 درجه سانتيگراد است .

مطلب ديگر اينكه ، هرچند سرخس هاي انتخابي سايه پسندند ولي بايد آنها را در محل روشن و در نور غير مستقيم قرار داد .

سرخس هائي كه در محل سايه قرار مي گيرند نتيجه مطلوب را نخواهند داد و دوام بوته كم ميشود .

گلدان سرخس Fougere را در زمستان نبايد نزديك بخاري يا شوفاژ قرار داد و نبايد نزديك در ورودي منزل باشد خاك گلدان آن عبارت از :

دو قسمت شن ريز و يك قسمت تورب يا خاك برگ و يك قسمت شن ريز و يك قسمت خاك مرغوب باغچه و مختصري خاك زغال و يا يك قسمت تورب و يك قسمت شن ريز .

تغذيه گياه با كودهاي شيميائي تجارتي مايع از اوايل بهار تا آخر تابستان و يا ازت كم هر هفته يك مرتبه انجام مي شود .

مسئله ديگر اينكه سئوال مي شود چه موقع بايد به گياه آب داد ؟

اين سئوال صحيح نيست ، هر موقع كه گياه احتياج به آب دارد بايد به آن آب داد ولي هيچ وقت خاك گلدان نبايد خشك شود .

ذره ذره به گياه آب ندهيد بلكه در موقع آب دادن تمام خاك بايد خيس شود به طوريكه آب از ته گلدان خارج گردد .

موقعي كه ريشه فعال بوده و هنگامي كه هوا گرم است به آب بيشتري نياز دارد .

به بوته سالم درتابستان در هفته سه مرتبه بايد آب داد ولي همين گلدان در موقع استراحت بايد هر سه هفته يكبار آبياري شود .

گلداني كه تازگي خاكش را عوض نموده ايد و يا در مواقعي كه هوا سرد است بايد كمتر به گياه آب داد .

 بعضي افراد در تابستان گلدان را در هواي آزاد مي برند ، اين كار صحيح نيست و برگهاي سرخس صدمه مي بينند .

بهتر است محل گلدان را تغيير ندهند .

 

تكثير :

ازدياد سرخس Fougere به وسيله تقسيم سوش و يا بعضي از سرخس ها را از طريق جدا كردن باجوش زياد مي كنند .

اين تقسيم سوش و جداكردن پاجوش در بهار انجام مي شود .

 ازدياد سرخس Fougere به وسيله اسپر هم انجام مي شود ولي اين كار مشكل و محتاج بحث مفصلي است .


نوشته : مهندس منوچهر كارگر

+ نوشته شده در  شنبه دهم مهر 1389ساعت 14:1  توسط مهران قنبري  |